Wonderen en getuigenissen in Wijk en Aalburg
We staan op het marktplein van Wijk en Aalburg en zien opnieuw hoe groot onze God is. We horen het indrukwekkende getuigenis van Nico, zien wat er gebeurt wanneer een dorp samenkomt in gebed en zijn getuige van een bijzonder verhaal van genezing in het Koffiehuis.
Wat een geweldige God hebben we. We zijn diep onder de indruk van wat Hij in Wijk en Aalburg doet en geloven dat dit nog maar het begin is.
Een ongeluk dat alles verandert
Op 27 maart fietst Nico laat op de avond vanuit Veen naar zijn huis in Wijk en Aalburg. Aan het begin van het dorp krijgt hij een ernstig ongeluk. Zijn hoofd raakt hard een boom en hij blijft lange tijd liggen voordat hij met zwaar hoofdletsel naar het ziekenhuis in Tilburg wordt gebracht.
De artsen houden Nico in coma. Bij onderzoek wordt geen hersenactiviteit geconstateerd en de situatie is bijzonder zorgelijk. Voor zijn vrouw, hun jonge kinderen, familie en vrienden breekt een periode van angst en onzekerheid aan.
In die eerste dagen ontvangt het gezin een Bijbeltekst die als een anker blijft staan:
“Bij de mensen is dat onmogelijk, maar bij God zijn alle dingen mogelijk.”
— Mattheüs 19:26
Wanneer een dorp op de knieën gaat
Op Goede Vrijdag, 3 april, komt een grote groep mensen vanuit allerlei hoeken samen in het Koffiehuis in Wijk en Aalburg. Zij bidden intens voor Nico, zijn vrouw en hun gezin.
We kunnen niets afdwingen bij onze soevereine God. Maar we weten wel dat er geen beter adres bestaat dan de hemeltroon van de levende God. Hij ziet het verdriet, Hij hoort ieder gebed en Hij kan doen wat voor mensen onmogelijk is.
God ziet het niet als iets kleins wanneer er massaal gehoor wordt gegeven aan een oproep om te bidden. Wanneer mensen zich verootmoedigen en samen Zijn aangezicht zoeken, geloven we dat er iets in beweging komt. Niet alleen in individuele levens, maar in een heel dorp.
Ondertussen volgen dagen vol onzekerheid. Artsen spreken zelfs over de mogelijkheid om de behandelingen te stoppen. Maar terwijl mensen blijven bidden, ontstaat er onverwacht een eerste lichtpunt.
Van coma naar thuiskomst
Op 10 april doet Nico zijn ogen open terwijl een pastoraal medewerker bij hem is. Op 18 april wacht een verpleegkundige Nico's vrouw op met bijzonder nieuws. Nico is goed wakker, reageert op opdrachten en zoekt contact. De verpleegkundige noemt het een wonder!
Vanaf dat moment volgen de ontwikkelingen elkaar op. Op 28 april zit Nico voor het eerst op de rand van zijn bed. Op 1 mei verhuist hij, na vijf weken op de intensive care, naar de afdeling neurologie. Op 13 mei gaat hij voor verdere revalidatie naar de Tolbrug in Den Bosch.
En dan komt op 29 juni het bericht waarop zo intens wordt gehoopt: Nico mag weer naar huis.
Terug naar zijn vrouw. Terug naar zijn drie kinderen. Terug naar zijn gezin.
Prijs de Heer!
Wat de artsen niet verwachten, gebeurt toch. Voor Nico krijgt Psalm 121 een diepe, persoonlijke betekenis:
“Ik sla mijn ogen op naar de bergen,
vanwaar mijn hulp komen zal.
Mijn hulp is van de HEERE,
Die hemel en aarde gemaakt heeft.”
— Psalm 121:1-2
We horen op het marktplein hoe Nico zelf getuigt van de grootheid van God. De man voor wie een enorme groep mensen op de knieën gaat, vertelt nu zelf wat de Heer in zijn leven doet.
Aan God alle eer.
Met geloof het Koffiehuis binnen, lopend weer naar huis
Alsof Nico’s getuigenis nog niet genoeg laat zien hoe krachtig God werkt, horen we diezelfde avond opnieuw een bijzonder verhaal.
Een vrouw komt samen met een vriendin naar het Koffiehuis voor gebed. Ze kampt met allerlei lichamelijke klachten: een rughernia, hoofdpijn, oorpijn, evenwichtsproblemen en zwakke benen. Haar vriendin is meegekomen om haar daarna weer veilig thuis te brengen.
Maar deze vrouw komt niet alleen met klachten. Ze komt met honger en geloof. Ze verlangt ernaar iets van God te ontvangen.
Er wordt voor haar gebeden en zij ervaart dat haar klachten verdwijnen. De pijn in haar rug, haar hoofd en haar oor verdwijnt. Haar evenwicht herstelt en haar benen voelen weer sterk.
De vrouw die verwacht dat haar vriendin haar naar huis moet brengen, loopt uiteindelijk zelf naar huis.
Onderweg buigt ze regelmatig voorover en raakt ze met haar vingertoppen haar tenen aan, om te laten zien wat er is gebeurd: ze kan weer bewegen zonder de beperkingen waarmee ze het Koffiehuis binnenkomt.
Wat een getuigenis. Wat een genade.
Alle aanbidding, eer en glorie aan Koning Jezus!
We geloven dat de oogst zal groeien
Wat we gisteravond in Wijk en Aalburg meemaken, raakt ons diep. We zien een dorp waar mensen samenkomen, bidden en hun verwachting op God richten. We horen hoe Hij levens aanraakt, gezinnen draagt en mensen nieuwe hoop geeft.
En we geloven dat Hij nog niet klaar is.
Wanneer mensen zich verootmoedigen en bidden, brengt God herstel en bevrijding. Wat hier begint, mag verder groeien: op het marktplein, in het Koffiehuis, in gezinnen en overal waar mensen hun hart openen voor Jezus.
Wij bidden dat de oogst zich vermenigvuldigt en dat God beschermt wat Hij hier in beweging zet.
Bij mensen is het onmogelijk, maar bij God zijn alle dingen mogelijk. Halleluja aan de Heer!