Wegwijzers bij het kruispunt
Het is de derde keer sinds de oprichting van Jesus in the Streets dat we op outreach gaan in Den Bosch. En opnieuw ervaren we het: God roept ons terug.
Deze keer trekken we samen op met Jubilee Den Bosch, die de dag erna een openluchtdienst houden op het marktplein. Samen optrekken met de lokale kerk — dat is waar evangelisatie zijn volle kracht krijgt. Niet alleen zaaien, maar ook opvolgen. Niet alleen raken, maar ook wortelen.
Vroeg in de morgen rijden we het plein op, naast de imposante Sint Jan. Het voelt als thuiskomen.
We besluiten niet midden op het grote plein te gaan staan, maar aan de rand — daar waar de mensen zijn, waar de terrassen zich vullen en het leven stroomt. Juist daar willen we staan. Niet op afstand, maar dichtbij. Als een wegwijzer naar de Hemel.
Voor het eerst hebben we een digitaal LED-scherm mee. Mensen kunnen live meelezen met wat we zingen, en tussendoor projecteren we krachtige bijbelteksten. Het opbouwen verloopt soepel, maar dan klinkt het vanuit het kernteam: “We moeten eerst bidden.”
Terecht. Want wat zijn we zonder Zijn zegen?
We vouwen eerst onze handen, voordat we ze laten wapperen.
Nog vóór alles staat, ontstaan de eerste gesprekken.
Een jongeman stapt af van zijn Harley Davidson en kijkt nieuwsgierig toe. Hij vraagt wie we zijn en wat we gaan doen. We vertellen hem over echte vrijheid — vrijheid van binnen, duur betaald door het bloed van Jezus.
We delen hoe we zelf afgoden dienden, zoals geld, maar dat het ons nooit bracht wat het beloofde. Geen vrijheid. Geen leven. Hij luistert aandachtig. Je ziet het gebeuren: dit is geen ingestudeerd verhaal, maar een getuigenis recht uit het hart.
Tijdens de toerusting krijgen we geen snelle oneliners, maar woorden die landen.
De Bijbel spreekt helder. Zonder omwegen.
In Ezechiël 33:6-8 staat:
“Maar als de wachter het zwaard ziet komen en niet op de bazuin blaast…
…dan zal die persoon wel sterven in zijn ongerechtigheid,
maar zijn bloed zal Ik van de hand van de wachter eisen.”
Wij zijn wachters.
Wachters van de wederkomst van Christus.
We willen niet zwijgend toekijken. Niet passief blijven terwijl de Koning der koningen komt om Zijn rechtmatige Koninkrijk op te eisen.
Nee — wij willen meeblazen op de bazuin. Hem verwachten. Nu al.
Iedereen moet het horen: Jezus leeft.
De ongelovige — om tot leven te komen.
De gelovige — om opnieuw aangewakkerd te worden.
De dag ontvouwt zich in ontmoetingen.
Jonge gasten die verlangen om te leren evangeliseren.
Een oudere man uit Elburg die geraakt is door de openheid en vrijmoedigheid waarmee we zingen en spreken over Jezus.
Mensen blijven staan. Luisteren. Stellen vragen.
En het blijft ons verbazen hoeveel internationale mensen interesse tonen in het evangelie. Het is maar goed dat we Bijbels in verschillende talen bij ons hebben.
Het is een komen en gaan van mensen.
Wij staan letterlijk bij de poorten van de stad.
Iedereen passeert het kruispunt — en precies daar staan wij vandaag.
Bij dat kruispunt willen we een punt maken van het kruis.
Want daar, bij het kruis, mag je je oude leven achterlaten.
Alles wat gebroken is. Alles wat vastzit. Alles wat dood is.
En daar mag je het inruilen — voor een nieuw leven.
Met Hem.
