Als eenheid op missie
We gaan op pad. Deze keer niet meteen naar het centrum, maar eerst naar de St. Paulusabdij in Oosterhout. Een prachtig klooster dat wordt gedragen door de kloosterorde Chemin Neuf. Zodra we binnenkomen, worden we hartelijk ontvangen. Langzaam druppelen onze broers en zussen binnen.
De rust op deze plek is bijna tastbaar. Stilte. Gebed. Vrede.
Wat een contrast met wat er tegelijkertijd elders in de wereld gebeurt.
Terwijl wij hier samenkomen, vallen er bommen op Teheran.
Het raakt ons. Samen bidden we voor het Nieuwe Jeruzalem — de stad waar Izaäk en Ismaël, joden, Arabieren en heidenen verenigd zullen worden door het geloof in Jezus Christus.
We laten ons niet verleiden om partij te kiezen. Wij kiezen voor Jezus. En Jezus is er voor iedereen.
Dat klinkt misschien als een mooie oneliner, maar in de praktijk betekent het iets heel concreets: dat we zonder oordeel willen luisteren naar mensen. Oprecht luisteren. Aandacht geven. Mensen erkennen in hun verhaal. Gods rust uitstralen door simpelweg aanwezig te zijn.
Zoals het aansteken van een kaarsje in een katholieke kerk.
En dat is vandaag ook precies wat we doen. Als overwegend protestantse gelovigen werken we deze dag samen met onze katholieke broeders en zusters. We hebben verschillende gebruiken en tradities, maar we vinden elkaar in iets dat groter is dan onszelf: de bereidheid om het evangelie te delen.
Dat is wat ons verbindt met de Catharinaparochie in Oosterhout.
De Heilige Geest brengt ons bij elkaar rondom het evangelie. We ontmoeten elkaar bij het kruis van Jezus en bij dezelfde opdracht: het Goede Nieuws delen. De missie maakt één.
Die eenheid zien we niet alleen tussen denominaties, maar ook tussen generaties. Onze groep is groot en bont: tieners en tachtigers, kaaskoppen en kleurlingen, protestanten en katholieken.
Eigenlijk een klein voorproefje van de hemel.
Het is bijzonder om met zoveel verschillende mensen op pad te gaan. Juist die veelkleurigheid helpt ons om aansluiting te vinden bij allerlei mensen op straat.
Dit is Zijn Koninkrijk.
Vanuit de abdij gaan we naar de Sint-Jan de Doper, van waaruit we de outreach zullen doen. De kerkdeuren gaan wagenwijd open. Binnen wordt de muziek klaargezet. Buiten, op de markt, staat de koffiekar.
Pal voor de ingang van de kerk. Tegenover de stroopwafelkar.
Een mooie gelegenheid om even kennis te maken met de marktlui. We besluiten meteen een stapel stroopwafels te kopen om uit te delen. Want we zijn hier niet alleen om te praten — we zijn hier om mensen tot zegen te zijn.
Voordat we echt beginnen, heet de pastoor ons hartelijk welkom. Hij spreekt een openingsgebed uit.
De Heilige Geest is tastbaar aanwezig.
De aanbidding vult de basiliek. De klanken echoën door het hoge gewelf. Daarna splitst de groep zich op.
Een deel blijft binnen in de kerk. Anderen gaan naar buiten, de markt op.
Het weer zit niet mee, maar dat houdt ons niet tegen. We kopen bloemen om uit te delen en spreken mensen aan.
Een moeder en haar dochter raken met ons in gesprek. Het gesprek verdiept zich. Uiteindelijk besluiten ze hun hart aan Jezus te geven.
Wat een moment. Wat een bemoediging.
Binnen in de kerk gebeurt ondertussen ook van alles. Mensen lopen naar binnen, gaan zitten luisteren, raken in gesprek.
Op een gegeven moment komt een vrouw recht voor de muzikanten zitten. Ze vraagt of we het lied “De kracht van Uw liefde” kennen.
Wanneer het lied begint, zingt ze uit volle borst mee. Terwijl ze zingt, wellen de tranen op achter haar ogen.
Na afloop vertelt ze haar verhaal. Ze was ooit aangesloten bij een protestantse kerk. Maar als alleenstaande moeder, vol tatoeages, voelde ze zich aangekeken en buitengesloten.
Het raakt ons diep.
Dit is niet hoe Jezus is. En dit is ook niet hoe wij willen zijn.
We mogen met haar bidden. We zoeken verbinding. Ze vertelt ook over haar man, die God de rug heeft toegekeerd. Samen bidden we dat hij de weg terug mag vinden naar de Vader.
Langzaam begint de markt leeg te lopen. Door het slechte weer pakken de marktlui eerder in dan gepland. Daarom besluiten ook wij iets eerder af te ronden.
Maar niet voordat we nog één keer samenkomen in de kerk.
We delen de getuigenissen van deze dag. Verhalen van ontmoetingen, gesprekken, gebeden.
Er is dankbaarheid. Blijdschap. Verwondering.
En misschien nog wel het mooiste: de eenheid die we ervaren. Het is zo verfrissend om Gods Geest te zien waaien buiten je eigen bubbel.
We zingen nog een paar slotliederen. Opnieuw vult aanbidding de kerk.
En opnieuw ervaren we het:
Wanneer het brede lichaam van Christus samenkomt in de missie om Jezus bekend te maken, wanneer we werkelijk gaan doen wat Jezus zegt, dan is eenheid geen doel op zich.
Het is een vrucht.
Een prachtige vrucht.
U maakt ons één.
