Op het ritme van Bach
Na diverse overlegmomenten met de gemeente Tilburg strijken we neer bij het Centraal Station. We besluiten de toerusting op dezelfde plek te doen, zodat we het plein alvast kunnen innemen met de heerlijkheid van God.
Al te vaak maken we de misvatting dat de Geest van God in een gebouw zit, terwijl wij zelf levende tempels mogen zijn. Waar de kinderen van God zijn, daar is leven.
Het belooft een stralende dag te worden. Wanneer de eerste zonnestralen doorbreken, zijn we dankbaar—want het is nog behoorlijk fris als we starten. Tijdens de toerusting zie je mensen nieuwsgierig naar de kar wijzen. Een enkeling vraagt al om een bakkie koffie, maar de machine staat nog niet aan.
Plotseling komt er een vrouw op ons af. Ze vertelt dat het vandaag ‘Bach-dag’ is in de stad en dat er vanaf het middaguur een draaiorgel op het plein komt te staan.
“Stuur de beste organist maar naar ons toe, dan overleggen we wel als hij er is,” antwoorden we met een glimlach.
Na dit intermezzo gaan we verder met krachtig onderwijs over zeven (bijbelse) redenen om te evangeliseren. Als je beseft hoeveel waarde God hecht aan een actieve gemeente—en hoe belangrijk het is dat elke gelovige een getuige is—dan is het eigenlijk beschamend als je als volgeling van Jezus geen invulling geeft aan het delen van het Goede Nieuws.
Dit is geen hobby. Dit is een roeping.
Een roeping van onze hemelse Vader, uitgewerkt in Zijn Woord. Een opdracht uit de hemel om eropuit te gaan en Zijn daden bekend te maken over de hele aarde. Hier is geen ruimte voor ego’s, dubbele agenda’s of beschouwelijke theologie—dit is geloof, hoop en liefde in actie.
Vol goede moed beginnen we met opbouwen. De muzikanten en de geluidsman zetten de band klaar, de evangelisten richten de boekentafel in en de vlaggen van hoop wapperen in de wind. Na wat opstartproblemen met de koffiemachine gaan we van start.
Door de ‘Bach-dag’ zijn er veel mensen in de stad die van muziek houden. We zetten stoeltjes neer, zodat mensen even kunnen gaan zitten en luisteren naar de aanbidding.
Er is vrede op het plein. Een open hemel.
We maken contact met een Roemeense jongen. Ondanks de taalbarrière wil hij graag een Bijbel. En warempel—onder in de krat ligt nog een Bijbel in het Roemeens. Mensen gaan op bankjes zitten, genieten van de zon en de aanbidding, en reageren dankbaar. Gesprekken ontstaan spontaan.
Dan volgt een bijzonder moment: we ontmoeten een moeder op leeftijd en haar volwassen dochter—exact dezelfde mensen die we drie weken eerder in Oosterhout spraken. Wat een bevestiging.
Regelmatig krijgen we de vraag: “Zijn jullie ook van Bach?”
Nee, antwoorden we: wij zijn van Jezus. De Persoon op wie Bach zijn meesterwerk, de Matthäus Passion, baseerde.
Het geluid van het evangelie klinkt anders.
“Wie oren heeft om te horen, die hore,” zei Jezus.
We stellen de vraag direct:
Wie is Jezus voor jou?
Precies de vraag die Jezus zelf stelde:
“Wie zeggen de mensen dat Ik ben?”
Geloof je in Hem als jouw Verlosser en Zaligmaker?
We laten ons niet verleiden tot discussies of filosofische luchtfietserij. Het gaat om Hem en Hem alleen. Geen religie, maar een relatie met de levende God.
Wanneer we afsluiten, lopen nog enkele voorbijgangers naar de tafel en stoppen snel een Bijbel in hun tas. Tijdens het slotlied komt er spontaan een man bij staan. Hij probeert mee te zingen met Jezus Overwinnaar en No Longer Slaves. We geven hem een liedblad, zodat hij beter begrijpt wat hij zingt. Op een afstandje kijkt een gezin geamuseerd toe.
En dan, terwijl we bij de kar staan op te ruimen, komt de draaiorgelman aanlopen.
Sommige mensen kwamen voor Bach…
maar hebben Jezus ontmoet.
