Outreach Zierikzee

Ja, je zou bijna denken dat we in Duitsland zijn. De straten van Zierikzee lopen vandaag vol met Duitse toeristen. Zij hebben een feestdag: Fronleichnam — Sacramentsdag.

Voor ons is elke outreach ook een apart gezette, “heilige” dag. Een dag om uit te reiken naar onze medemens tot eer van God.

Op het Havenplein, midden in het oude Zierikzee, strijken de muzikanten neer in het muziekkapelletje. De aanbidding klinkt over het plein. Precies op de route waar toeristen vanaf de parkeerplaats richting de binnenstad lopen.

Onderweg komen ze langs onze koffiekar. Daar delen we gratis koffie uit. Op de bekertjes staat: “Jesus loves you.” En dat begrijpen de Duitsers wel. Zo ontmoeten we mensen op een laagdrempelige manier. En vaak ontstaat er zomaar ruimte om over Jezus te spreken.

Ook bij de kidstent is er steeds aanloop. Kinderen maken kleurplaten en plakplaten, terwijl ouders bij de koffiekar ernaast even een bakkie scoren.

Tussendoor ontstaat er een mooi moment met een Duitse tiener. Met een ijsje in zijn hand blijft hij bij ons hangen. Enthousiast vraagt hij of hij “All of Me” mag zingen. We glimlachen en zeggen: “Wij zingen eigenlijk All of Him.”

Dat opent direct een bijzonder gesprek. We geven hem de laatste Duitse Bijbel mee die we nog hebben liggen. Daarna mogen we, in ons beste — en soms wat gebrekkige — Duits, samen met hem bidden. Een klein en spontaan moment. Maar precies zo’n ontmoeting waarin je merkt dat God mensen persoonlijk opzoekt.

Vaak blijven mensen op afstand kijken naar de muziekkapel. Dan stappen mensen uit ons team op hen af. Ze vragen of mensen weten dat er over Jezus gezongen wordt. En of ze daar zelf iets mee hebben.

Zo knopen we gesprekken aan. Soms ontstaat er al snel ruimte om te vragen of we voor mensen mogen bidden. Voor pijnlijke ruggen, nekken en andere fysieke klachten. Maar ook voor bemoediging en bekrachtiging, wanneer mensen door een moeilijke periode gaan.

We zijn ook blij met de boekentafel onder het tentdak. Want af en toe trekt er een bui over. Soms komt er zelfs een stevige stortbui naar beneden, precies terwijl de praiseband zingt: “Let it rain.”

Maar elk nadeel heeft zijn voordeel. Passanten zonder paraplu komen even schuilen. Ze kijken naar de boekentafel en nemen een bijbeltje mee. Onder het afdak is het makkelijk om met mensen in gesprek te komen. Ze gaan voorlopig toch nergens heen.

Dan ontstaat er een bijzonder gesprek met een lokale vrouw uit Zierikzee. Ze vertelt dat ze al drie jaar bidt voor de stad. Juist voor een initiatief als dit: aanbidding op straat, Jezus zichtbaar in het hart van Zierikzee en mensen die worden uitgenodigd om Hem te leren kennen.

Ze vertelt ook hoe er vroeger bij het plein werd gezongen, onder de bogen van de oude kerk. Maar dat initiatief is op een gegeven moment uit elkaar gevallen. Terwijl ze haar verhaal deelt, beseffen we opnieuw: God is vaak al veel langer bezig dan wij kunnen zien. Wij mogen vandaag aansluiten bij gebeden die hier al jaren klinken.

Deze middag is ook bijzonder voor de mensen van de lokale kerk. Vorige week mochten we daar preken en mensen aanmoedigen om met ons mee te gaan. Vandaag komen verschillende gemeenteleden een kijkje nemen. Sommigen gaan zelfs met ons mee om te evangeliseren. Voor een aantal van hen is het de eerste keer.

Wat is het mooi om te zien dat we allemaal groeien als we uitstappen in geloof. Als God beweegt ervaren we allemaal iets van Zijn Heerlijkheid. Of je nu een Duitse toerist bent of een Zeeuwse inwoner. Samen ervaren we de aanwezigheid van God — dus laten we de fakkel van Gods Geest branden. Daarom zeggen we blij en dankbaar auf den Straßen von Zieriksee!