Deksel van de put!
Daar gaan we dan. In het hart van de Alblasserwaard strijken we neer. Vol verwachting naar wat God gaat doen! Een gebied waar vroeger (1752) een opwekking uitbrak eerst onder de kinderen en zich vervolgens als een lopend vuurtje verspreidde onder de dorpsbewoners van de Alblasserwaard. Midden in de polder in het weiland van een boer. Een boer, die net als wij verlangen...
Verlangen naar een krachtige beweging van Gods Geest! We willen God hierin volgen en gehoorzamen. Als samenwerkende bedieningen met roots in de Alblasserwaard ervaren we een hemelse urgentie en verbondenheid om hierin samen op te trekken. De deksel van de gedempte put halen, zodat het Levende Water (Gods Geest) weer rijkelijk kan stromen...
We geloven in de geestelijke potentie van de Alblasserwaard om een badkuip van genade te zijn, waar mensen van over de hele wereld ondergedompeld worden. Ondergedompeld in Zijn liefde, innerlijk helen en vrij worden gezet om uit te gaan (en het evangelie in al zijn volheid te delen). Maar daarvoor moet eerst Dé Bron open... De deksel moet van de gedempte put en dat gaat niet zonder slag of stoot...
Door de kerkgeschiedenis heen zien we dat opwekkingen gepaard gaan met een krachtige uitstorting van de Geest wat zich uit in radicale bekering, vervulling van de Geest en wonderen en tekenen die hieruit volgen. Let op het gaat niet om de manifestatie ansicht (of om één of ander oppervlakkig gevoel van opwinding of sensatie), maar om daadwerkelijke bekering, genezing en bevrijding die hieruit voortvloeien!
En precies op dit punt schuurt het. Van oudsher zijn de mensen in de Alblasserwaard een gemoedelijk volk. Veel trouwe kerkgangers met een schat aan bijbelkennis. Maar de westerse welvaart trekt... Agenda's zitten bomvol met 'verplichtingen' en vrije tijd wordt veelal gevuld met amusement. Veel inwoners geloven traditiegetrouw en gaan trouw elke zondag naar de kerk, maar hoeveel gaan er echt op uit om met de kracht van de Geest het goede nieuws te delen? Wat houdt ons tegen? Trots, angst voor afwijzing, de wet van de gewoonte?
Een enkeling vertrekt wellicht nog als zendeling naar het buitenland, maar hoe zit het met ons eigen land, onze eigen directe leefomgeving? Is hier geen (geestelijke) nood?! Hebben we het juist niet nodig om als gelovigen eens stevig door elkaar geschud te worden en eens echt te gaan doen, of beter gezegd na te volgen wat Jezus ons onderwijst.
Hij zelf leert ons (lees de Schrift erop na) om erop uit te gaan, Het Goede Nieuws te brengen, in Zijn naam demomen uit te drijven, zieken de handen op te leggen en mensen te dopen in water en Geest. Dit is de bijbelse opdracht, die Jezus aan ons, zijn volgelingen geeft.
Wie zijn wij dan om Hem hierin te weerstaan? Hebben we het recht om hierin passief te blijven of selectief te zijn? Om te discussiëren over de vorm? We hebben mensen juist lief, door Jezus te gehoorzamen. Juist waar het schuurt zit de doorbraak. Bij de breuklijnen ligt de oplossing. Bij de Bron is het Levende Water te vinden! De deksel moet van de put, zodat Dé Bron opengaat en het Levende Water (weer) gaat stomen!
