Zeven maal Zijn liefde delen
Mensen komen letterlijk aanrennen voor gebed. Dat beeld blijft ons bij. Zeven vrijdagmiddagen zijn we aanwezig bij het Albert Schweitzer ziekenhuis in Dordrecht. Op het plein tussen de parkeerplaats en de ingang laten we aanbidding klinken, delen we Bijbels uit en mogen we mensen bemoedigen.
De ene vrijdag staan we in gure herfstregen, de andere genieten we van heerlijk zacht, bijna zomers najaarsweer. Iedere middag is anders. Telkens komen we met hetzelfde verlangen: Gods liefde zichtbaar maken op een plek waar mensen zoveel met zich meedragen.
Een ziekenhuis is een plek van zorg en hoop, maar ook van spanning, verdriet en onzekerheid. Achter iedere bezoeker schuilt een verhaal. Juist daar kan een lied, een luisterend oor of een gebed van betekenis zijn.
Onze betrokkenheid bij het ziekenhuis begint ruim een jaar geleden. In de grote hal staat een piano. Rond die piano mogen we veel mooie ontmoetingen hebben. We spelen en zingen christelijke liederen en merken hoe muziek een aanknopingspunt kan zijn voor contact. Een lied kan iemand raken op een moment waarop woorden moeilijk te vinden zijn.
Aanvankelijk is daar volop ruimte voor. Gaandeweg wordt die ruimte kleiner. We zoeken herhaaldelijk contact om een passende vorm te vinden, ook rond het initiatief Muziek aan Bed. Bij het bespreken van de christelijke invulling ervaren we gesloten deuren. Dat vinden we teleurstellend. Ons verlangen om hierover met het ziekenhuis in gesprek te komen, blijft bestaan.
Uiteindelijk staan we zeven vrijdagmiddagen achter elkaar buiten. Daar ontstaan opnieuw ontmoetingen. Mensen vragen om gebed, ontvangen een Bijbel en laten zich bemoedigen. Enkele mensen mogen we doorverwijzen naar lokale kerken. We hopen dat zij daar verder kunnen zoeken, vragen stellen en mensen ontmoeten die met hen willen meeleven.
Die ontmoetingen bevestigen voor ons hoe waardevol het is om beschikbaar te zijn. We kunnen vooraf niet bedenken wie we ontmoeten of wat iemand nodig heeft. Door er te zijn, te luisteren en aandacht te geven, ontstaat ruimte om iets van Jezus te delen.
Op ons scherm staat onder andere: ‘Jezus is het medicijn voor de ziel.’ We zijn dankbaar voor artsen, verpleegkundigen, behandelingen en medicijnen die bijdragen aan herstel. We geloven dat God door hun kennis en zorg heen werkt. Ook geloven we dat Hij rechtstreeks en bovennatuurlijk kan ingrijpen. Daarom bidden we vrijmoedig om genezing.
We geloven dat ziekte hoort bij de gebrokenheid die sinds de zondeval onze wereld tekent. Daarmee leggen we geen persoonlijke schuld bij iemand die ziek is. Wie lijdt, heeft liefde, zorg en nabijheid nodig. Ook wanneer genezing uitblijft, blijft iemand even kostbaar en geliefd. Er mag ruimte zijn voor verdriet, moeilijke vragen en onzekerheid.
Een mens heeft ook een ziel die aandacht nodig heeft. Ziekte kan raken aan alles wat houvast geeft. Vanuit ons geloof willen we mensen daarin nabij zijn en wijzen op Jezus, bij Wie we met ons hele leven terechtkunnen.
Daarbij respecteren we ieders vrijheid. Mensen mogen luisteren, doorlopen, een gesprek aangaan of om gebed vragen. We willen aansluiten bij wat iemand zelf wil delen en ontvangen. Ook zorgvuldig luisteren is een manier om Gods liefde zichtbaar te maken.
Voor de toekomst hopen we in goed overleg met het ziekenhuis een passende, vaste plek te vinden voor de christelijke geestelijke ondersteuning die we willen aanbieden. Een plek voor gebed, aanbidding en bemoediging, waar iedereen welkom is. We zoeken daarin samenwerking, met aandacht voor de rust en de zorg die een ziekenhuis vraagt.
Ook met lokale kerken willen we verder optrekken. Samen kunnen we betrokken aanwezig zijn op maatschappelijke plekken waar mensen met grote levensvragen te maken krijgen. Daar mag het Goede Nieuws van Jezus zichtbaar en hoorbaar worden, door onze woorden en door de manier waarop we met mensen omgaan.
Of we nu piano spelen, graag zingen of goed kunnen luisteren: onze gaven kunnen juist op zulke plekken van betekenis zijn. Misschien staat er ook in een ziekenhuis bij ons in de buurt een piano. Laten we het gesprek zoeken en samen onderzoeken welke bijdrage welkom is.
We kijken dankbaar terug op zeven vrijdagmiddagen vol ontmoetingen waarin we iets van Gods liefde mogen delen. Hoe ver dat doorwerkt, kunnen we niet overzien.
Zeven keer in geloof. Met het verlangen dat nog veel meer gelovigen gaan en ontdekken wat er kan ontstaan wanneer we beschikbaar zijn.
